Między kromką chleba a odwagą. Drewniane pudełko pamięci

28 cze 2026

Są takie historie, które przypominają, że nawet w najtrudniejszych czasach nie gasły ludzka odwaga, współczucie i solidarność. Jedna z nich dotyczy Ernsta Seecka, rodowitego mieszkańca Heringsdorfu na wyspie Uznam. Warto ją poznać i zapamiętać.

W 1937 roku Ernst rozpoczął pracę jako strażak w ośrodku badawczym w Peenemünde. Trzy lata później został kierowcą. Do jego obowiązków należało między innymi regularne przywożenie świeżego pieczywa z piekarni w Wolgaście do obozu pracy przymusowej w Trassenheide. Do pomocy przydzielono mu dwóch ukraińskich robotników przymusowych. Jeden z nich dobrze mówił po niemiecku, dzięki czemu z czasem między mężczyznami narodziło się wzajemne zaufanie. Widząc głód i nędzę więźniów, wspólnie opracowali prosty, ale niezwykle odważny plan. W drewnianych schodach prowadzących do baraku, gdzie dostarczano chleb, Ukraińcy wykonali niewielki otwór, za którym umieścili lniany woreczek. Gdy dwaj pomocnicy wnosili skrzynki z pieczywem, Ernst, mając wolne ręce, niepostrzeżenie wkładał przez ukrytą szczelinę po trzy lub cztery bochenki chleba. Dzięki temu dodatkowe pieczywo trafiało do głodujących robotników przymusowych.

Wdzięczni Ukraińcy podarowali Ernstowi własnoręcznie wykonane drewniane pudełko, misternie ozdobione słomianymi mozaikami i miniaturowymi pejzażami. Po wojnie jego żona przez wiele lat przechowywała w nim przybory do szycia. Dziś ten niezwykły przedmiot jest wyjątkowym świadectwem człowieczeństwa, które potrafiło przetrwać nawet w czasach wojny. Niedawno syn Ernsta Seecka przekazał to wyjątkowe pudełko do Muzeum Historyczno-Technicznego Peenemünde, gdzie będzie udostępnione zwiedzającym.

Wojskowy Ośrodek Badawczy w Peenemünde był w latach 1936–1945 jednym z najbardziej nowoczesnych ośrodków technologii na świecie. W październiku 1942 roku udało się tutaj po raz pierwszy na świecie wystrzelić rakietę w kosmos. W sąsiednim Zakładzie Doświadczalnym Lotniczych Sił Zbrojnych (Luftwaffe) testowano pociski o rewolucyjnej technice. Niestety badania te od początku służyły jednemu celowi: zdobyciu militarnej przewagi. Do budowy ośrodka wykorzystano robotników przymusowych, więźniów obozu koncentracyjnego i jeńców wojennych, co spowodowało, że powstał on bardzo szybko i szybko też rozpoczęto produkcję rakiety na masową skalę. Rakiety, którą Goebbels cynicznie nazwał „broń odwetowa 2”. Tysiące ludzi straciło życie podczas odbywającej się w nieludzkich warunkach produkcji rakiety oraz podczas obstrzału belgijskich, angielskich i francuskich miast tą „cudowną bronią”.

Czytaj również: